Manjaro - twórcy: Rolanda Singera, Guillaume Benoita i Philipa (2012 r.)
Cechy Linux-a
wielozadaniowość
wielodostęp
niezależność od architektury
obsługa wielu formatów plików
otwarty kod źródłowy
Linux
Porównanie systemów operacyjnych
Windows
obsługa dużej ilości sprzętu
duża ilość dostępnego oprogramowania
częste wsparcie technicze
trudny w konfiguracji
Mac OS X
subtelny futurystyczny wygląd
mało awaryjne oprogramowanie
nowatorskie rozwiązania niespotykane w innych systemach
znikomo mała liczba wirusów
Linux
bezpłatny
otwarte oprogramowanie
znikoma liczba zagrożeń wirusowych
bardzo duży poziom bezpieczeństwa
Najważniejsze pojęcia
Dystrybucja Linuxa
Uniksopodobny kompletny system operacyjny zbudowany na bazie jądra Linux. Znakomita większość
dystrybucji zawiera dużo elementów projektu GNU, co sprawia, że są one dystrybucjami GNU/Linuksa. W
skład dystrybucji, oprócz samego jądra, wchodzą podstawowe programy i usługi takie, jak powłoka,
skrypty startowe, narzędzia konfiguracyjne, a także często duży zestaw aplikacji użytkowych. W
obrębie dystrybucji używana jest jednolita organizacja plików konfiguracyjnych oraz wspólny
mechanizm instalowania nowych aplikacji. Niekiedy terminem „dystrybucja” określa się także systemy
zbudowane na bazie jąder innych niż Linux
Powłoka systemowa (ang. shell)
Program pełniący rolę pośrednika pomiędzy systemem
operacyjnym lub programami a użytkownikiem,
przyjmując jego polecenia i „wyprowadzając” wyniki
działania programów. To pośrednictwo nie jest
obowiązkowe (programy mogą być bardziej
„samodzielne”). Powłoki systemowe możemy podzielić na powłoki tekstowe i powłoki graficzne. Pierwszy
ich rodzaj jest zwykle realizowany jako interpreter poleceń uruchamiany w trybie tekstowym i będący
historycznie wcześniejszym rozwiązaniem.
Alokacja oraz dealokacja pamięci
Jest to odpowiednio przydział i zwolnienie ciągłego obszaru pamięci. Po uruchomieniu, proces
(program)
otrzymuje od systemu operacyjnego jedno lub więcej pól dostępnej pamięci, możliwej do dowolnego
wykorzystania. W zależności od przyjętej konstrukcji i zastosowania obszar nazywany jest stertą
(ang. heap) lub stosem. W trakcie działania program może zażądać od systemu operacyjnego większej
ilości pamięci (alokacja) lub też zwolnić niepotrzebny obszar (dealokacja).
